شمع مگر نه خود من است؟

ميان من و شمع پيوندهاي ويژه و پنهاني نيز هست، نخستين شعري که سروده ام «شمع» بوده است.

منتهي شمع زندان.

نوعي خود من است مگر نه اينکه شمع مجموعه حروف اول اسامي من است؟!

به جلوه هاي زيباي شعله شمع چشم دوختم ، زبانه آبي رنگ آن را که گويي هزاران حرف تازه با من داشت مي نگريستم و مي شنودم.

مي سوخت ، مي گداخت و در برابرم ذوب مي شد و هيچ نمي گفت اما سراپا گفتن بود. کسي نمي داند و نمي تواند بداند که شمع در چشم من چه تصويري داشت.

براي فهم هر چيزي تشبيه ، کمک بزرگي است اما من چگونه مي توانم آنچه را در شمع مي ديدم تشبيه کنم؟

با چه تشبيه کنم؟

اين شمع مگر نه خود من است ؟ کارش چيست؟

سوختن ، افروختن ، گريستن ، گداختن و دم بر نياوردن ، ايستادن و ذوب شدن و روشني از سوزش خويش به محفل کوران بخشيدن.

آه که چه شباهتي است ميان من و شمع !

اين مگر نه خود من است ؟ اين مگر نه همچون من زندگي مي کند؟

من دارم خودم را در برابرم مي بينم ! اين است معني تجربه از خويش و چه تجربه معجزه آسا و شگفتي !

اين خودم است ، حتي اسمش هم اسم خودم است !

به قول منوچهري :

من ترا مانم به عينه ، تو مرا ماني درست

هر دو جانسوزيم ، اما دوستدار انجمن

«دکتر علي شريعتي»

خسته ام از آرزوها ، آرزوهای شعاری
شوق پرواز مجازی ، بالهای استعاری

دیوار حوصله ام ترک برداشته است و اشک های احتمالی جایی برای باریدن پیدا نکرده اند رطوبت پلکهایم در بوی کافور گورستان خشک می شود گریه نمی کنم ، باور کنید تنها غروب مرا به جدایی هایی مبهم فرو می برد تا جایی که کسی در کنارم معنا پیدا نمی کند ولم کنید... اینجا سکوت گورستان مرا به ترس انداخته است گریه نمی کنم ، باور نکنید !!! سکوت گاهی گریه آور است

با شدتی وحشیانه و جنون آمیز.آنچنانكه قلبم را سخت به درد آورد آرزو كردم ای كاش هم اكنون همچون مسیح بی درنگ  آسمان از روی زمین برم دارد  یا لا اقل همچون قارون زمین دهان بگشاید و مرا در خود فرو بلعد.اما...نه.من نه خوبی عیسی را داشتم نه بدی قارون را.من یك متوسط بیچاره بودم و ناچار محكوم كه پس از آن نیزباشم و زندگیكنم نه.باشم و زنده بمانم و در این وادی حیرت پر هول و بیهودگی سرشار.گم باشم و همچون دانه ای كه شور و شوق های روییدن در درونش خاموش میمیرد و آرزو های سبز در دلش می پژمرد.در برزخ شوم اینپیدای زشت  و آن  نا پیدای زیبا.خورد گردم.كه این سر گذشت دردناك و سرنوشت بی حاصل ما است.در برزخ دو سنگ این آسیای بی رحمی كه... زندگی  نام دارد. دكتر علی شریعتی

كاش هميشه كودك مي ماندم

شاهزده کوچلو چی می خوای

چه گریزیست ز من؟ چه شتابیست به راه؟

يک شبي مجنون نمازش را شکست بي وضو در کوچه ليلا نشست عشق آن شب مست مستش کرده بود  فارغ از جام الستش کرده بود سجده اي زد بر لب درگاه او پر ز ليلا شد دل پر آه او گفت يا رب از چه خوارم کرده اي  بر صليب عشق دارم کرده اي  جام ليلا را به دستم داده اي  وندر اين بازي شکستم داده اي نشتر عشقش به جانم مي زني  دردم از ليلاست آنم مي زني خسته ام زين عشق، دل خونم مکن من که مجنونم تو مجنونم مکن مرد اين بازيچه ديگر نيستم اين تو و ليلاي تو ... من نيستم گفت: اي ديوانه ليلايت منم در رگ پيدا و پنهانت منم سال ها با جور ليلا ساختي من کنارت بودم و نشناختي عشق ليلا در دلت انداختم صد قمار عشق يک جا باختم کردمت آواره ی صحرا نشد گفتم عاقل مي شوي اما نشد  سوختم در حسرت يک يا ربت غير ليلا برنيامد از لبت روز و شب او را صدا کردي ولي  ديدم امشب با مني گفتم بلي مطمئن بودم به من سرمي زني  در حريم خانه ام در مي زني حال اين ليلا که خوارت کرده بود  درس عشقش بي قرارت کرده بود مرد راهش باش تا شاهت کنم صد چو ليلا کشته در راهت کنم